زندگی با آلزایمر – فراموشی بخشی عادی از سالمندی است


زندگی با آلزایمر – فراموشی بخشی عادی از سالمندی است

زندگی با آلزایمر - فراموشی بخشی عادی از سالمندی است

سعی شده است علائم آلزایمر بر اساس مراحل طبقه بندی شوند. در حالی که مرحله بندی راهی سریع برای سنجش پیشرفت بیماری آلزایمر ارائه می دهد ، سیستم هایی که علائم آلزایمر را نشان می دهند تنها راهنمایی هستند. به عنوان مثال ، از دست دادن حافظه ممکن است با سرعت کمتری یا سریعتر پیشرفت کند و برخی ممکن است از تغییرات شدید شخصیتی رنج نبرند.

با این وجود ، مرحله بندی علائم آلزایمر نشان می دهد که چگونه بیماری در بیمار پیشرفت می کند. علائم آلزایمر را می توان به صورت خفیف ، متوسط ​​یا شدید طبقه بندی کرد. برخی از متخصصان پزشکی از سیستم سه مرحله ای ساده برای تشخیص بیماری آلزایمر استفاده می کنند: مراحل اولیه ، میانی و دیررس.

دقیق ترین سیستم مرحله بندی علائم آلزایمر را به هفت مرحله تقسیم می کند:

مرحله 1: فرد هیچ گونه اختلال شناختی یا از دست دادن حافظه ندارد و توانایی تصمیم گیری طبیعی دارد.

مرحله 2: فرد دچار افت شناختی جزئی می شود و شروع به فراموش کردن جزئیات کوچک مانند محل قرارگیری کلیدهای ماشین ، عینک یا کتاب می کند.

مرحله 3: کاهش شناختی ممکن است شروع به آشکار شدن کند. افراد دیگر متوجه از دست دادن حافظه می شوند. در این مرحله ، علائم آلزایمر از نظر بالینی قابل تشخیص است.

مرحله 4: فرد شروع به فراموش کردن رویدادهای اخیر و جزئیات شخصی می کند. توانایی تصمیم گیری مختل می شود. ممکن است او از نظر اجتماعی گوشه گیر به نظر برسد.

مرحله 5: از دست دادن حافظه همچنان ادامه دارد. توانایی تصمیم گیری بدتر می شود. فرد در انجام برخی کارهای روزانه به کمک نیاز دارد.

مرحله 6: توانایی تصمیم گیری به شدت مختل می شود. فرد نیاز به مراقبت مداوم دارد. ممکن است تغییرات شخصیتی رخ دهد.

مرحله 7: شخص نمی تواند تصمیم گیری کند ، به محرک ها پاسخ نمی دهد و نمی تواند حرکت را کنترل کند. شخص اغلب بی صدا است.

صرف نظر از مرحله ، برخی از بیماران مبتلا به آلزایمر ممکن است لحظاتی از وضوح را داشته باشند که در آن چهره ها را تشخیص دهند ، بتوانند نام آن چهره ها را قرار دهند و حافظه زنده ای داشته باشند. اغلب این لحظات وضوح بو بو ، صداها و صداهای آشنا ایجاد می شود.

علائم بیماری آلزایمر در مراحل متوسط

علائم بیماری آلزایمر متوسط ​​ممکن است بین دو تا ده سال طول بکشد تا علائم به آخرین و شدیدترین مرحله برسد. یادآوری حافظه کوتاه مدت همچنان رو به زوال است: حفظ حقایق جدید ، نام ها یا اخبار به طور فزاینده ای دشوار می شود.

یادآوری حافظه بلند مدت نیز رو به زوال می رود. مشکلات حافظه بلند مدت شامل فراموشی رویدادهای شخصی ، شماره تلفن هایی است که سالها یکسان بوده است و سایر حقایق بلند مدت.

زوال حافظه طولانی مدت منجر به بی نظمی می شود زیرا حافظه و مکان ها کاهش می یابد. بیمار مبتلا به آلزایمر در مراحل میانی ممکن است در محیطی که قبلاً آشنا بود گم شود. حافظه بلند مدت به طور کامل از بین نمی رود ، اما بدیهی است که ماندگاری طولانی مدت به طور فزاینده ای مختل می شود.

عملکرد شناختی و توانایی تفکر انتزاعی در این دوره همچنان در حال کاهش است. ریاضی ، خواندن و سایر مهارتها به طور فزاینده ای دچار اختلال می شوند. مشکلات زبان و از دست دادن حفظ کلمات بیشتر آشکار می شود بنابراین توانایی فرد را برای معاشرت محدود می کند.

در این دوره نوسانات خلقی ممکن است بدتر شود. تغییرات خلقی ممکن است شامل دوره های مشکوک ، عصبانیت ، هذیان یا پارانویا باشد. برخی از افراد دچار توهم یا رفتار اجباری می شوند ، مانند دستان خود را بچرخانند.

برای فعالیتهای روزانه به کمک نیاز است. اگرچه اکثر مردم علی رغم پیشرفت علائم آلزایمر هنوز می توانند غذا بخورند و بسیاری از فعالیت های دیگر را انجام دهند ، اما ممکن است در لباس پوشیدن یا حمام کردن به کمک نیاز داشته باشند. نظارت برای جلوگیری از سرگردان شدن یا گم شدن افراد نیز ضروری است.

با پیشرفت بیماری آلزایمر ، کنترل عضلات شروع به بدتر شدن می کند. این ممکن است به صورت لرزش ماهیچه ظاهر شود ، اما می تواند شامل بی اختیاری روده یا مثانه نیز شود. مراقبین می توانند در زندگی با بی اختیاری ادراری مشاوره و پیشنهاداتی برای مقابله با بی اختیاری مثانه پیدا کنند.

بیماری آلزایمر در مراحل آخر: علائم و عوارض

علائم آلزایمر در مراحل پایانی نشان دهنده وخامت گسترده عملکردهای شناختی است. بیماران نمی توانند بدون کمک پرستار تمام وقت زنده بمانند. در این مرحله نه تنها باید علائم مستقیم آلزایمر مورد توجه قرار گیرد ، بلکه مراقب باید از عوارض جانبی احتمالی دارو ، افسردگی و سایر عوارض نیز آگاه باشد.

علائم آلزایمر در مراحل آخر

بیماری آلزایمر در مراحل پایانی مانع از انجام حتی ساده ترین کارها می شود. فرد مبتلا برای خوردن ، لباس پوشیدن ، مراقبت های بهداشتی و سایر نیازهای روزانه کاملاً به یک مراقب وابسته است.

ضعف حافظه در این مرحله تقریباً کامل شده است و مهارت های زبانی ممکن است تا حدی ضعیف شده باشد که فرد بی صدا باشد. ممکن است الگوی خواب مختل شود و هماهنگی ماهیچه ها به قدری مختل شود که راه رفتن ، نشستن و یا حتی ایستادن سر برای بسیاری از افراد زیاد باشد.

بی اختیاری ، یبوست و شکستگی استخوان

بی اختیاری مثانه یکی از عوارض شایع بیماری آلزایمر در مراحل آخر است. مراقب می تواند با برنامه ریزی سفرهای منظم حمام ، حوادث بی اختیاری را کاهش دهد. اطلاعات بیشتر در مورد بی اختیاری را می توانید در

زندگی با بی اختیاری ادرار

یبوست ممکن است مشکل ساز شود. اطمینان از تغذیه مناسب برای افراد مبتلا به آلزایمر دشوار است و عدم تعادل تغذیه ای ممکن است باعث یبوست شود. برای کنترل و درمان زودهنگام یبوست باید حرکات روده را زیر نظر داشت.

شکستگی استخوان یک عارضه شایع است. کنترل ماهیچه ها به شدت مختل است ، بنابراین زمین خوردن ، کبودی و شکستگی استخوان ها شایع است. از آنجا که ممکن است بیمار آلزایمر نتواند درد ناشی از سقوط را بیان کند ، ممکن است مراقب مجبور باشد فرد را از نظر علائم شکستگی استخوان معاینه فیزیکی کند.

عوارض جانبی دارو: گلوکوم و تشنج

علاوه بر عوارض جسمی ، مانند شکستگی استخوان ، مراقب باید از عوارض جانبی دارو مطلع باشد. اگر علائم آلزایمر با داروهایی مانند داروهای ضدافسردگی درمان می شوند ، مراقبین باید مراقب عوارض جانبی احتمالی مانند گلوکوم ، تشنج ، یبوست یا بی اختیاری باشند.

عوارض جانبی مانند گلوکوم و تشنج باید با دقت مورد بررسی قرار گیرد. معاینات منظم چشم احتمال آسیب ناشی از گلوکوم را کاهش می دهد. تشخیص تشنج ممکن است دشوار باشد ، زیرا هماهنگی عضلات در حال حاضر به شدت مختل شده است.

در مورد عوارض جانبی دارو با پزشک خود مشورت کنید تا بدانید چه چیزی باید انتظار داشته باشید و هرگونه عوارض جانبی را فوراً گزارش دهید.

سایر عوارض بیماری آلزایمر

زندگی با آلزایمر - فراموشی بخشی عادی از سالمندی است

بیماران مبتلا به آلزایمر در مراحل پایانی نیز ممکن است دچار زخم بستر (زخم در دهان) ، عفونت ادراری ، تب مکرر شوند که با آنتی بیوتیک ها و سپتی سمی برطرف نمی شود. بیماران آلزایمری ممکن است در بلع مشکل داشته باشند ، که می تواند منجر به ذات الریه آسپیراسیون شود و حتی ممکن است به طور کامل از خوردن غذا خودداری کرده و باعث کاهش سریع وزن شود.

افسردگی و اضطراب در مراقب

از نظر احساسی ، بیمار ممکن است نسبت به مراقب دچار سردرگمی یا خصومت شود. افسردگی و اضطراب در بین مراقبین شایع است. از آنجا که اضطراب و افسردگی می تواند علائم زوال عقل را در افراد مسن ایجاد کند و از آنجا که اکثر مراقبان خانوادگی بیماران آلزایمر همسر بیمار هستند ، مراقب نیز ممکن است علائم شبیه به آلزایمر را نشان دهد.

علاوه بر افسردگی و اضطراب ، مراقبین ممکن است احساس عصبانیت ، گناه و فشار روانی ناشی از مراقبت کنند. مراقبین باید زمان استراحت داشته باشند: زمانی را برای خود اختصاص دهند در حالی که مراقبان حرفه ای مراقب اعضای خانواده خود هستند.

بیمارستان می تواند تسکین بسیار مورد نیاز در مراحل آخر بیماری آلزایمر را فراهم کند. اگر شما مراقب بیمار آلزایمر هستید ، درمورد مراقبت از خود در Careing for Caregivers بیشتر بخوانید.

دیدگاهتان را بنویسید